Projekty

Wyspa Hula

"Omijajcie wyspę Hula" to historia wędrówki małej modnisi i kapryśnicy - Agnieszki z tajemniczym Panem ze Spiczastą Głową, jak się okazuje personifikacją Księżyca. Agnieszka wygnana za swoje fochy przez rówieśników z placu zabaw, trafia do krainy Poduszki. Królowa tego kraju toczy nieustanną i bezsensowną wojnę z królem Garnkiem. Później Agnieszka dociera na opuszczony okręt, który rozbija się podczas burzy i na dnie oceanu spotyka Żółwia, co ma tysiąc lat i zna odpowiedzi na wiele pytań. Potem trafi jeszcze na więźnia Królowej Past, na samą Królową Past (Przeszłości) i wreszcie na Wróżkę Esperanzę (Nadzieję). Oddaje jej cudowny kamień zapewniający trzykrotny ratunek od śmierci w zamian za bezpośrednią opiekę. Esperanza mówi: "Trzeba wierzyć we mnie, w siebie, a nie w cudowny kamień. Jestem z Tobą zawsze, jeżeli dokądkolwiek dążysz, ale opuszczam cię, kiedy zatrzymujesz się w swej drodze, nie chcesz dojść do celu, jaki sobie wytyczyłaś". Agnieszka i Pan ze Spiczastą Głową szukają drogi do Króla Awenira (Przyszłości), ale niestety trafiają na Wyspę Hula. Tam, u królewny wyspy biorą udział w balu, podczas którego omal nie zostają zaklęci razem z wszystkimi gośćmi. Wreszcie Agnieszka powraca na własne podwórko do koleżanek i kolegów - odmieniona, skromna, nie zadzierająca nosa, prostolinijna.

"Gdy mówią - zostań na podwórku - ty myślisz, że to kiepski żart
i że jedynie świat za furtką coś wart.
I szarpiesz furtką dnia pewnego, w szeroki, wielki ruszasz świat,
lecz już po chwili wiesz, że czegoś ci brak.
Bo światem świat i furtka furtką i warto o tym wiedzieć, że
dobrze jest za furtką, jeśli na podwórko, można wrócić, gdy się chce."

Andrzej Ozga (autor tekstów piosenek do sztuki)

Pomysł inscenizacyjny Jacka Wierzbickiego teatralnej propozycji dla dzieci polegał na zsynchronizowaniu gry dorosłych aktorów, grupy młodzieży przygotowanej choreograficznie i w roli głównej - małej dziewczynki. "Agnieszka" była przez cały czas trwania spektaklu na scenie, oprócz swej roli, śpiewała i tańczyła w układach choreograficznych z pozostałymi dziećmi.

"Odtwórczyni głównej roli Milena Piszczorowicz, zaledwie kilkuletnia dziewczynka, zaskakuje spokojem, kondycją fizyczną i wdziękiem. Scenografia, kostiumy, ruch sceniczny i choreografia to mocne atuty przedstawienia. Aktorstwo również nie zawodzi. Sprawność estradowa zespołu "Piegus" to zasługa instruktora Młodzieżowego Domu Kultury w Kaliszu, Witolda Jurewicza. Dzieci grają jak profesjonaliści."
Miesięcznik Kulturalny "Południowa Wielkopolska" nr 2/1989

To niewątpliwie była moja pierwsza, tak profesjonalna przygoda ze sceną. Premiera odbyła się 18.12.1988r., zagraliśmy około 50 przedstawień przy pełnej widowni w sezonie 1988/1989. Równolegle chodziłam do szkoły podstawowej i do szkoły muzycznej, ale dzięki "Huli" zakochałam się w teatrze i tańcu. Ta miłość trwa do dziś :)